Page 498 - Kuran Yolu Meal bildinmi bildinmi.com

3 / ÂL-İ İMRÂN SÛRESİ · 7

lanımdan hareketle bir genelleme yapıp yukarıdaki sonuca ulaşması isa-
betli görünmemektedir. Kaldı ki, bu zorlanmış yorumuyla yazar, gerek bu
âyette gerekse Nisâ sûresindeki âyette derin bilgi basiret sahibi âlimler
anlamında kullanılan ve övgü içeren “râsihûn fi’l-ilm” ifadesini mânası
dışına taşırmakta, ayrıca meâlindeki tercihi ile çelişen bir tefsir yapmış
olmaktadır. Zira tefsirde böylesine yerdiği kişiler hakkında meâlde şu
ifadeyi kullanmaktadır: “İlimde ileri gidenler, ‘Ona inandık, hepsi rab-
bimiz katındandır’ derler” (II, 12).
Diğer yandan yazarın konuya ilişkin ifadelerinde şu çelişkiler de dik-
kat çekmektedir: 1. Yazar âyet-i kerîme için şöyle bir meâl vermekte-
dir: “Kitabı sana O indirdi. O’nun bazı âyetleri muhkemdir... diğerleri
de müteşâbihtir” (II, 12). Açıktır ki âyet-i kerîmede “sana” denirken Hz.
Muhammed’e hitap edilmektedir ve yazarın da bu konudaki fikri farklı
değildir. Hz. Muhammed’e indirilen kitabın Kur’an olduğu ise bellidir.
“Kitap” kelimesinin hemen ardından gelen “minhü” ifadesindeki zami-
rin bu kitaba değil de başka bir kitaba delâlet ettiğini söyleyebilmek için
ikna edici delil getirilmesi gerekir. Yazar bunun delilini açıklamayı tefsir
kısmına bırakmış olsa bile tefsiri ve meâli arasında çelişki bulunmaması
için “O’nun bazı âyetleri...” derken “O” zamiriyle neyin kastedildiğine
dair parantez içinde bir açıklama koyması uygun olurdu. 2. Yazar “Fakat
müteşâbih hakkında en doğru görüş, İbn Kesîr’in dediği gibi mânası
kapalı olan âyetlerdir” derken (II, 12) kendisi “âyet” kelimesiyle hıristi-
yanların ve / veya yahudilerin kutsal kitaplarının âyetlerini kastetmiş olsa
bile, İbn Kesîr’in bunu kastettiğini söylemek mümkün değildir. 3. Yazar,
Râgıb el-İsfahânî’nin müteşâbih taksimine ve (Resûlullah’ın Hz. Ali ve
İbn Abbas için yaptığı duadan da delil getirerek) bir kısım müteşâbihleri
ileri gitmiş bilginlerin bilebileceğine dair ifadesine yer verdikten sonra
“Şüphesiz Râgıb’ın bu fikri daha isabetlidir” diyerek kendi tercihini orta-
ya koymakta (II, 13), dolayısıyla buradaki “müteşâbihat”la Kur’an’daki
müteşâbihlerin kastedildiğini kabul etmektedir.
Şu hususa dikkat edilmelidir ki, bu eleştiriler âyet-i kerîmede Ehl-i
kitap âlimlerinin tevhid inancına aykırı fikirleri için Kur’an’daki bazı
ifadelerden destek arama gayreti içine girdiklerine de işaret bulunduğu-
nu kabul etmeme anlamında değildir. Burada Ateş’e katılmanın mümkün

500